• Śpiewnik Redemptorystów
    Rok Świętego Gerarda Majelli
    Portal Kaznodziejski
    Kult Matki Bożej Nieustającej Pomocy, Płyta CD z pieśniami do MBNP
  • Menu

    Wpływ św. Alfonsa Liguori na św. Jana Vianney’a

    W pomocy duszpasterskiej „Papieże i miłosierdzie” przygotowanej na Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia przez Papieską Rady ds. Nowej Ewangelizacji znajduje się fragment nt. wpływu duchowości i myśli moralnej św. Alfonsa Liguori na św. Jana  Vianney’a, a szerzej na działalność duszpasterską Kościoła (s. 16-17).

    WIĘCEJ: Papieże i miłosierdzie – pomoc duszpasterska Papieskiej Rady ds. Nowej Ewangelizacji

    * * *

    Upowszechnianie się moralności św. Alfonsa Marii de Liguoriego jest jednym z przejawów i przyczyn odrzucenia rygoryzmu w XIX wieku, zwłaszcza wśród kleru. Założyciel redemptorystów, zmarły w 1787 roku, dostąpił beatyfikacji w roku 1816, a kanonizacji w 1839. W 1871 ogłoszono go doktorem Kościoła. Jego głęboka refleksja moralna, której szerzenie wspierała Stolica Apostolska, pozwoliła powściągnąć pewne praktyki duszpasterskie wśród duchowieństwa. Kiedy Alfons wkracza w szeregi kleru w 1723 roku, rygoryzm odgrywa pierwszoplanową rolę w katolickiej praktyce duszpasterskiej, co jest następstwem walki z kwietyzmem (hierarchia chce przypomnieć praktyczne i codzienne nakazy moralności na przekór ekscesom pseudomistyków), ale też konsekwencją walki z jansenizmem. Chodzi o to, aby nie popadać w laksyzm, o który janseniści oskarżają Kościół, a szczególnie jezuitów. Święty Alfons usiłował więc ułatwić wiernym spotkanie z Bożą miłością na drodze prostej i tkliwej pobożności.

    John-vianney

    Znanym przykładem stopniowego nasączania duchowieństwa rozwiązaniami św. Alfonsa jest św. Proboszcz z Ars. Jan Maria Vianney zapoznał się z myślą św. Alfonsa za pośrednictwem swojego biskupa, Aleksandra Devie, który w 1830 roku ogłosił list pasterski chwalący „Theologia moralis” Liguoriego. Święty Proboszcz miał u siebie i każdej zimy studiował „Téologie morale à l’usage des curés et des confesseurs” (1844) kardynała Karola Gousset, arcybiskupa Reims i wielkiego popularyzatora św. Alfonsa.

    W roku 1839 Jan Maria zupełnie porzucił swoją dotychczasową praktykę rygoryzmu. Jeśli zauważa, że penitent jest naprawdę skruszony, nie waha się z rozgrzeszeniem. Jego kazania coraz bardziej dodają otuchy, i dotyczą niemal zawsze Bożej miłości. Powiada: „Jeśli Bóg jest dobry, Jego dobre Serce jest oceanem miłosierdzia. Choćbyśmy byli wielkimi grzesznikami, nie traćmy nadziei na zbawienie. Jakże łatwo jest się zbawić!”. „Nasze błędy są niczym ziarnka piasku obok Bożego Miłosierdzia. Czymże są nasze grzechy w porównaniu z Miłosierdziem Bożym? Są jak ziarna kadzidła w łódce wobec wielkiej góry”. „Bóg goni za człowiekiem i go zawraca”. „Janseniści mają jeszcze sakramenty, ale na nic im się one nie zdadzą, bo myślą, że trzeba być zbyt doskonałym, aby do nich przystępować. Kościół pragnie jedynie naszego zbawienia. Dlatego czyni prawidło z przyjmowania sakramentów”. U świętego rezygnacja z rygoryzmu łączy się z wyostrzonym poczuciem, że musi wynagrodzić za grzechy, które odpuścił, oraz z gwałtowną odrazą do grzechu: „Och, Jezu, daj mi świętą odrazę do naszych grzechów. Wpuść do naszych serc kroplę tej goryczy, którą przepełnione było Twoje Serce. Jeśli my nie możemy zmazać naszych grzechów, przelewając własną krew, spraw przynajmniej, abyśmy mogli je opłakiwać”. Porzucenia rygoryzmu w jego życiu nie należy zatem rozumieć jako konwersji na laksyzm.

    Udostępnij