• Rekolekcje i wypoczynek – CADR i Scala W górach i nad morzem
    Rok Świętego Gerarda Majelli
    Portal Kaznodziejski
    Kult Matki Bożej Nieustającej Pomocy, Płyta CD z pieśniami do MBNP
  • Menu

    70 lat Akademii Alfonsjańskiej w Rzymie

    Akademia Alfonsjańska w Rzymie obchodzi w 2019 r. 70 lat istnienia. W sobotę, 9 lutego, dokładnie w rocznicę powstania uczelni,  Papież Franciszek przyjął na audiencji wspólnotę akademicką. Wcześniej, na ręce prezesa Akademii o. prof. Alfonso Amarante CSsR, Ojciec Święty przesłał okolicznościowe błogosławieństwo.

    Przełożony generalny o. Michael Brehl CSsR w liście z okazji jubileuszu akademii wspomina historię powstania Instytutu Wyższego Teologii Moralnej oraz podkreśla zakorzenienie uczelni w charyzmacie i tradycji Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela, założonego przez św. Alfonsa Marię Liguorii, teologa moralistę i pasterza, doktora Kościoła oraz patrona spowiedników i moralistów.

    WIĘCEJ: Przełożony Generalny na 70-lecie Akademii Alfonsjańskiej

    Na łamach watykańskiego dziennika L’Osservatore Romano 8 lutego br. ukazał się artykuł o. Alfonso Amarante zatytułowany I settant’anni dell’Accademia Alfonsiana. Al servizio della teologia morale. Autor opisuje w nim rozwój historyczny Akademii Alfonsjańskiej oraz misję, jaką pełni ona obecnie.

    * * *

    Siedemdziesiąt lat istnienia Akademii Alfonsjańskiej „W służbie teologii moralnej”

    o. Alfonso V. AMARANTE CSsR

    Dla instytucji uniwersyteckiej rocznica jej powstania jest zawsze okazją do podsumowania przebytej drogi, ale przede wszystkim budzi nowe impulsy dla właściwych sobie zaangażowań w badania naukowe i w nauczanie akademickie. Właśnie to dzieje się dziś z Akademią Alfonsjańską, która jest Wyższym Instytutem Teologii Moralnej na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim, kiedy wspomina swoje siedemdziesiąt lat służby na rzecz odnowy teologii moralnej. Szczególnie opatrznościowym jest fakt, iż dokonuje się to w czasie tego szczególnego wysiłku, do którego Papież Franciszek wezwał wszystkie katolickie środowiska uniwersyteckie, w celu „ożywienia studiów kościelnych w kontekście nowego etapu misji Kościoła, naznaczonej świadectwem radości, która wypływa ze spotkania z Jezusem i z głoszenia Jego Ewangelii” (Veritatis gaudium, n.1).

    Po względnie długim okresie początkowej organizacji, przerwanym przez dwa światowe konflikty wojenne, Akademia Alfonsjańska podjęła pierwsze poważne kroki akademickie pod koniec lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku. Było to wyrazem woli redemptorystów, aby pozostawać wiernymi i przekazywać przyszłym pokoleniom wizję chrześcijańskiego życia wypracowaną przez swego założyciela, św. Alfonsa Marii de’ Liguori, rozwijając przy tym jego oryginalne intuicje i opcje moralne. One to właśnie, jak napisał Jan Paweł II, uczyniły go „odnowicielem teologii moralnej” (Spiritus Domini).

    Zainaugurowana w dn. 9 lutego 1949 jako badawcze i dydaktyczne Centrum Redemptorystów w dziedzinie teologii moralnej i pastoralnej, Akademia otrzymała w 1957 roku zatwierdzenie Kongregacji ds. Zakonów jako „szkoła wewnętrzna o charakterze publicznym”. Dwuletni program wieńczyło uzyskanie dyplomu w zakresie teologii moralnej. Trzy lata później, w dniu 2 sierpnia 1960 r., Akademia została włączona w Uniwersytet Laterański jako „prawdziwy Instytut teologii moralnej”, jak to ujął ówczesny rektor, Ks. Prał. Antonio Piolanti, w inauguracyjnym przemówieniu na nowy rok akademicki. Akademia stawała się „pierwszą tego rodzaju instytucją w całej historii Kościoła”. Zainspirowana nauką św. Alfonsa Marii de’ Liguori, miała za zadanie „pogłębić wszystkie zagadnienia życia moralnego w jego aspektach naturalnych i nadprzyrodzonych, zgodnie z wymaganiami współczesnego świata i pod kierunkiem Magisterium Kościoła”.

    Taki sposób uprawiania teologii moralnej, przyjęty przez Akademię od chwili jej powstania, otrzymał kolejną aprobatę w czasie reorganizacji studiów, podjętej przez Kongregację Edukacji Katolickiej w 1968 roku wraz z opublikowaniem Normae Quaedam, co pozwoliło na otwarcie specjalizacji w postaci licencjatów w teologii. W październiku 1969 r. ta sama Kongregacja zatwierdziła program studiów, podzielony na specjalistyczny licencjat (II cykl studiów) i doktorat (III cykl studiów) z teologii moralnej.

    Liczba około pięciu tysięcy studentów, którzy w ciągu tych siedemdziesięciu lat mogli oddać się studiom pogłębiającym wiedzę w zakresie teologii moralnej na Alfonsianum, pochodzi z wszystkich kontynentów. Wierny opcji misyjnej św. Alfonsa, Instytut był zawsze szczególnie zainteresowany młodymi studentami pochodzącymi z terenów misyjnych, pobudzając ich do odważnej inkulturacji życia chrześcijańskiego w odpowiedzi na oczekiwania własnych rodzimych społeczności, pozostając jednocześnie w szczerym dialogu z innymi rzeczywistości Kościoła.

    Akademia została powołana do istnienia z intencją odnowienia teologii moralnej, aby ta dyscyplina stała się istotnie bardziej teologiczną, a mniej prawniczą w swoim systemie i w metodzie, zasadzając się na ujednoliconej wizji życia chrześcijańskiego. Miała to być teologia moralna „w szerokim tego słowa znaczeniu – jak sformułował to założyciel Akademii, ojciec generał Leonard Buijs – zmierzająca do tego, by zrozumieć propozycję życia chrześcijańskiego w jego całości, a więc także w oparciu o studia teologii pastoralnej i duchowości”. To zaś, by szukać „z całym zaangażowaniem odpowiedzi na problemy coraz bardziej aktualne naszych czasów”, odpowiadając zarazem na „ogromne potrzeby kapłanów zaangażowanych w opiekę nad duszami”. Stąd też Alfonsianum przyjęło za swoją własną drogę ciągły dialog z innymi gałęziami nauki i z różnymi kompetencjami funkcjonującymi w społeczeństwie.

    Bez jakiegokolwiek uszczuplania wymogów naukowości dyskursu teologicznego, Akademia, idąc za przykładem swego Niebieskiego Patrona, chce przede wszystkim dać propozycji moralnej oddech wyraźnie duszpasterski, stając się tą drogą wiernym echem samego Odkupiciela, który został posłany, aby „ubogim nieść dobrą nowinę, więźniom głosić wolność, a niewidomym przejrzenie, uciśnionych odsyłać wolnymi i obwoływać rok łaski od Pana” (Łk 4,18-19). Stąd też wybór, by zawsze zaczynać od miłosiernego wsłuchania się w rzeczywistość, zaczynając przede wszystkim od trudności i nadziei ludzi o najsłabszej kondycji i życiowo najbardziej zmarginalizowanych. Stąd poszukiwanie takiej propozycji prawdy moralnej, aby była ona zbawcza i terapeutyczna, aby wszyscy mogli z wdzięcznością przyjąć powołanie do świętości.

    Udział w pracach Vaticanum II, podjęty z głębokim przekonaniem, a także szczere podejście do perspektyw posoborowej odnowy, charakteryzowały dalszą drogę Akademii Alfonsjańskiej w podejmowaniu w sposób konstruktywny i ufny nawet najtrudniejszych problemów tego okresu. Zawsze pozostawało jasnym przekonanie, iż zadaniem teologii moralnej nie jest określanie gotowych „przepisów” czy „recept”, do których należałoby się po prostu zastosować, ale raczej wypracowanie takich propozycji, które mogłyby wspierać ludzkie sumienia i towarzyszyć im w procesie rozeznawania kolejnych kroków, możliwych do podjęcia przy pomocy Bożej łaski na drodze ku doskonałości, określonej przez miłosierdzie Ojca Niebieskiego (por. Mt 5,48, Łk 6,36).

    W tak pojętej swojej misji, Akademia Alfonsjańska czuje się dzisiaj szczególnie zaproszona do podjęcia perspektyw otwartych przez Papieża Franciszka, które są niezmiernie ważne dla misyjnego nawrócenia „Kościoła wychodzącego”. Obchody siedemdziesiątej rocznicy założenia będą z pewnością dobrą okazją, by Akademia potwierdziła swój zdecydowany kontrast wobec „moralności wypracowywanej za biurkiem, zimnej w traktowaniu kwestii najbardziej delikatnych”, umiejscawiając się natomiast z przekonaniem „w kontekście rozeznania duszpasterskiego, pełnego miłości
    miłosiernej, która zawsze gotowa jest zrozumieć, przebaczyć, towarzyszyć, czekać, a przede wszystkim włączać” (Amoris laetitia, nr 312).

    (przekład na j. pol. o. Andrzej Wodka CSsR)

    Udostępnij