Puńsk: polsko-litewska renowacja misji świętych
W dniach 31 maja – 3 czerwca 2026 r. w parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Puńsku odbyły się polsko-litewska renowacja misji świętych (parafialnych). Na zaproszenie proboszcza ks. Andrzeja Opanowskiego, poprowadzili je redemptoryści: o. Rastislav Dluhý i o. Peter Hertel z Kowna oraz o. Łukasz Baran z Elbląga.
Puńsk (Punskas), położony na Suwalszczyźnie przy granicy polsko-litewskiej, jest miejscowością wyjątkową. To najbardziej litewska miejscowość w Polsce, gdzie ponad 80 procent mieszkańców stanowią Litwini, posługujący się na co dzień swoim ojczystym językiem. Puńsk jest ważnym centrum życia kulturalnego i społecznego Litwinów w Polsce. Nie bez powodu miejscowość ta nazywana jest stolicą Litwinów w Polsce.
Program renowacji misji w Puńsku koncentrował się wokół najważniejszych wymiarów życia chrześcijańskiego. Każdego dnia wierni gromadzili się na Eucharystii, nabożeństwach oraz konferencjach poświęconych trwaniu w Kościele, nawróceniu, modlitwie, sakramentowi pokuty i pojednania oraz prawdzie o świętych obcowaniu. Szczególnym momentem była wieczorna modlitwa za zmarłych połączona z procesją na cmentarz, podczas której powierzano Bożemu Miłosierdziu wszystkich zmarłych parafian.
Ważnym elementem renowacji były również apele maryjne odprawiane o godzinie 21.00. Gromadziły one parafian obu narodowości na wspólnej modlitwie przed obliczem Matki Bożej. Wspólne śpiewy i modlitwy w języku polskim i litewskim stawały się pięknym znakiem jedności oraz duchowej więzi, która od pokoleń łączy mieszkańców tej ziemi. Na zakończenie renowacji misjonarze powierzyli parafię Najświętszemu Sercu Pana Jezusa.
Wspólna modlitwa w dwóch językach była wymownym świadectwem powszechności Kościoła, który pomimo różnic językowych i kulturowych pozostaje jedną rodziną dzieci Bożych. Dla wielu uczestników był to czas pogłębienia wiary, odnowienia życia sakramentalnego oraz umocnienia nadziei płynącej z Ewangelii.
Renowacja misji świętych w Puńsku była również kolejnym przykładem owocnej współpracy redemptorystów z Prowincji Warszawskiej oraz Prowincji Bratysławsko-Praskiej. Wspólna posługa misjonarzy z Polski i Litwy potwierdza żywotność misyjnego charyzmatu Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela oraz gotowość do podejmowania wspólnych inicjatyw ewangelizacyjnych ponad granicami państw i języków. W sposób szczególny wpisuje się ona w rozwijającą się współpracę prowincji redemptorystowskich Europy Środkowo-Wschodniej oraz stanowi widzialny znak jedności i wspólnego działania w ramach misyjnego charyzmatu. Dzięki takim inicjatywom możliwa jest wymiana doświadczeń duszpasterskich, wzajemne ubogacanie się tradycjami poszczególnych narodów oraz jeszcze skuteczniejsze głoszenie Ewangelii współczesnemu człowiekowi.
Odnowienie misji stanowi jeden z charakterystycznych elementów systemu misyjnego redemptorystów, sięgającego początków Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela. W dużej mierze przyczyniły się one do zatwierdzenia pierwszej reguły zgromadzenia przez papieża Benedykta XIV w 1749 roku. Papież postawił wówczas warunek, aby działalność misyjna redemptorystów przewidywała również przeprowadzanie renowacji misji. Idea ta została następnie wpisana do Konstytucji Zgromadzenia podczas Kapituły Generalnej w 1764 roku.
Według św. Alfonsa Marii de Liguoriego, założyciela redemptorystów renowacja misji nie jest kolejną misją parafialną, lecz szczególnym czasem duchowego odnowienia, mającym utrwalić owoce wcześniej przeprowadzonych misji. Chodzi o przypomnienie wiernym głoszonych nauk, przeżytych nabożeństw oraz podjętych postanowień. Święty Alfons pisał: „Renowacja nie jest drugą misją. Chodzi po prostu o przypomnienie wiernym ćwiczeń, w których brali udział; kazań, które słyszeli; przyrzeczeń, które składali”. Dodawał również, że dzięki takim odnowieniom duchowym wiele osób umacnia się w dobrych postanowieniach i wytrwałości w wierze.
o. Łukasz Baran CSsR, Elbląg
