250. rocznica święceń biskupich Świętego Alfonsa
“Szymonie, synu Jana, czy kochasz mnie?… Paś owce moje!” (Jan 21,17)
W dniu 20 czerwca 1762 roku, w kościele Santa Maria sopra Minerva w Rzymie, Alfons Liguori został wyświęcony na biskupa. W tym roku obchodzimy 250. rocznicę tego wydarzenia. Ta rocznica wzywa nas do refleksji na temat posługi misyjnej św. Alfonsa, jako redemptorysty i jako biskupa. Przypomina nam, że „Zgromadzenie uczestniczy w posłannictwie Kościoła, który… z natury swej jest misyjny” (Konst. 1).
Dlaczego jest to tak ważny powód do świętowania? Wielu redemptorystów jest biskupami. W ciągu historii Zgromadzenia, 154 misjonarzy redemptorystów zostało powołanych do biskupstwa. Dzisiaj żyje 51 biskupów redemptorystów. Większość z nich to biskupi misyjni, posługujący w trudnych warunkach duszpasterskich. Wielu zostało wybranych do posługi biskupiej w Kościołach Wschodnich. W komunii z Kościołem powszechnym, Zgromadzenie zostało wezwane do „oddychania obydwoma płucami” na znak jedności w różnorodności. Dwunastu naszych współbraci posługuje obecnie jako biskupi Kościoła ukraińskiego (9), słowackiego (2) i chaldejskiego (1).
Zgromadzenie jest dumne ze współbraci, którzy zostali powołani do biskupstwa. Dzielą oni z nami wszystkimi to samo powołanie misyjne i tego ducha, który ożywiał św. Alfonsa w całym jego życiu i posłudze. Ta szczególna rocznica jest również okazją i zachętą dla każdego współbrata do pogłębienia swojego zaangażowania jako misjonarza redemptorysty i do oddania swego życia dla obfitego Odkupienia, za przykładem św. Alfonsa.
* * *
Święty Alfons był „niechętnym” kandydatem na biskupstwo. Kilkakrotnie udało mu się uniknąć tego urzędu. Kiedy jednak papież mianował go biskupem Sant’Agata dei Goti, Alfons nie był w stanie nic zrobić, aby przekonać Klemensa XIII do zmiany decyzji. Ostatecznie przyjął tę nową misję jako wolę Bożą i oddał się całkowicie posłudze, do której został wezwany. Tekst ewangelii wybrany na święto św. Alfonsa jest bardzo wymowny: „Jezus obchodził wszystkie miasta i wioski. Nauczał w tamtejszych synagogach, głosił Dobrą Nowinę o królestwie i leczył wszystkie choroby i wszystkie słabości. A widząc tłumy ludzi, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce nie mające pasterza” (Mt 9, 35- 36). Alfons naśladował Jezusa Dobrego Pasterza w tej istocie ducha Ewangelii.
Ojciec Rey-Mermet w swojej biografii przytacza fragment listu, który spowiednik św. Alfonsa napisał w miesiąc po jego konsekracji biskupiej:
“Wszyscy podziwiają jego wytrzymałość, nieskończoną cierpliwość… i miłość, z jaką w każdej chwili gotów jest udzielić audiencji nawet skromnej służącej. Stale chętny do spowiadania w kościele, czy też słuchania każdego w salonie, kto ma ochotę z nim przebywać. I przy tym wszystkim niezmordowany kaznodzieja…” (s. 520-521).
Przez 13 lat swojej posługi biskupiej, Alfons nadal żył w sposób, który robił wielkie wrażenie na jego synach w Zgromadzeniu. Był blisko ludzi, przyjmował wszystkich, którzy chcieli się z nim spotkać, odwiedzał ich w parafiach, miastach i wsiach swojej diecezji, nauczając w tamtejszych kościołach i głosząc Ewangelię wszędzie, gdzie się znalazł. Głosił Ewangelię z prostotą i w sposób praktyczny, aby zwykli ludzie byli w stanie go zrozumieć. Zachęcał do głoszenia w tym samym stylu w całej diecezji.
Należy ponadto pamiętać, że jako biskup Alfons traktował obowiązek nauczania bardzo poważnie. W latach swojej biskupiej posługi w Sant’Agata nie przestał czytać i studiować. Ponownie redagował i publikował kolejne wydania swojej Theologia Moralia. W tym czasie napisał także Umiłowanie Jezusa Chrystusa w życiu codziennym oraz dzieła na temat liturgii, pojednania i spowiedzi, doktryny i modlitwy.
Alfons wziął dosłownie słowa, które Jezus wypowiedział do Piotra po swoim zmartwychwstaniu: „Czy kochasz mnie?… Paś owce moje” (J 21, 9-19). Komentując ten fragment, ściśle łączył miłość do Boga i posługę bliźniemu jako istotne elementy dla rozeznania powołania misyjnego. Żył tak, jak pisał. Dzielił się wszystkim, co posiadał, aby nakarmić owce powierzone jego pieczy – fizycznie i duchowo.
* * *
Misjonarze redemptoryści, którzy zostają wezwani do posługi Ludowi Bożemu jako biskupi, są nadal związani ze Zgromadzeniem więzami braterskiej miłości, które trwają przez całe życie. Pozostaje także szczególny braterski związek z Jednostką, do której należą, oraz ze współbraćmi i wspólnotami, w których przeżywali swoje powołanie misyjne. W dalszym ciągu uczestniczą w duchowych i pasterskich dobrach Zgromadzenia. Ufamy, że pewnego dnia wielu z nich powróci do wspólnoty, jak zrobił to św. Alfons, aby nadal dawać świadectwo silnych więzów z Kościołem powszechnym i dzielić naszą misję bez względu na rodzaj apostolskiej posługi (Konst. 55). Wszyscy redemptoryści są misjonarzami!
Biskupi wybrani spośród nas przez Stolicę Apostolską są, w pewnym sensie, widomym i namacalnym znakiem, że nasze posługiwanie jest ukierunkowane na dobro Kościoła powszechnego (Konst. 18). Są oni wyrazem aprobaty Kościoła dla naszego Charyzmatu, a także wyrazem szacunku dla osób wybranych do tej posługi.
Dla współbraci powołanych do posługi biskupiej: modlimy się, aby ta rocznica przypominała Wam, że naprawdę jesteście redemptorystami misjonarzami podążającymi śladami św. Alfonsa. Niech inspiruje Was nadal i towarzyszy w Waszej posłudze.
Dla nas wszystkich, Misjonarzy Redemptorystów: niech ta rocznica będzie bodźcem do większej dyspozycyjności dla powierzonej nam Misji. Tak, jak św. Alfons, pozostańmy blisko ludzi, zwłaszcza opuszczonych i ubogich, mając szczególnie na sercu sprawę ewangelizacji i sprawiedliwości.
Kiedy głosimy Ewangelię w sposób zawsze nowy, niech obchody tej rocznicy pobudzą wszystkich misjonarzy redemptorystów – biskupów, prezbiterów, diakonów, braci, świeckich mężczyzn i kobiet – do jeszcze bardziej wiernego podążania za Jezusem Odkupicielem, w duchu św. Alfonsa.
Wasz brat w Odkupicielu,
Michael Brehl CSsR, przełożony generalny
(powyższy tekst zawiera wybrane fragmenty listu O. Generała do redemptorystów z okazji 250 rocznicy święceń biskupich św. Alfonsa de Liguori)
