Życzenia Prezydenta RP dla o. prof. Edmunda Morawca CSsR z okazji jubileuszu

O. prof. Edmund Morawiec CSsR z okazji jubileuszu 60 rocznicy kapłaństwa otrzymał list gratulacyjny i życzenia od Prezdenta RP Andrzeja Dudy. List został wręczony osobiście 30 czerwca przez Ministra Kancelarii Prezydenta Adama Kwiatkowskiego.

Dostojny Jubilacie, Szanowny Księże Profesorze!

Z okazji 60-lecia posługi kapłańskiej proszę przyjąć najserdeczniejsze życzenia Bożego błogosławieństwa i wszelkiej pomyślności.

Większość kapłańskiego życia, które Ksiądz Profesor poświęcił filozofii, stanowi piękne świadectwo nieustannego dążenia do źródła wiedzy i mądrości. Zapewniam o swoim głębokim uznaniu dla wieloletniej służby Kościołowi i Ojczyźnie, jak również dla pełnej pasji pracy ze studentami, którą Ksiądz Profesor realizował z wielkim oddaniem jako wykładowca i zakonnik Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela.

Na ręce Czcigodnego Jubilata składam podziękowania za pracę naukową i dydaktyczną oraz za kształtowanie serc i umysłów kolejnych pokoleń polskiej młodzieży. W sposób szczególny dziękuję za krzewienie nauki i kultury chrześcijańskiej w Polsce.

Łącząc wyrazy szacunku, życzę Księdzu Profesorowi, wielu łask Bożych, dużo zdrowia, sił na dalsze lata życia oraz niesłabnącego żaru Ducha.

Z wyrazami głębokiego szacunku i sympatii

Andrzej Duda

WIĘCEJ: Warszawa: jubileusz o. prof. Edmunda Morawca CSsR

* * *

MORAWIEC EDMUND – filozof, metafizyk, ur. 29 X 1930 r. w Lgoczance k. Częstochowy. Studia wyższe ukończył w 1961 w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim na Wydziale Filozofii, otrzymując stopień magistra filozofii w zakresie metafizyki na podstawie pracy pt. Rola intuicji w uznawaniu zdań filozoficznych u Kartezjusza. Przed rozpoczęciem studiów uniwersyteckich, w latach 1951-1957 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym Ojców Redemptorystów w Toruniu i w Tuchowie. Jest członkiem tegoż Zgromadzenia, święcenia kapłańskie przyjął 29 VI 1957 w Tuchowie.

Uniwersyteckie studia M. przebiegały głównie pod kierun­kiem: M. A. Krąpca, St. Kamińskiego, S. Swieżawskiego, A. B. Stępienia. Zwłaszcza dwaj pierwsi mieli znaczący wpływ na kształtowanie się jego sylwetki filozoficznej. W 1964 na podstawie rozprawy pt. Przedmiot a metoda w filozofii Kartezjusza, której promotorem był M. A. Krąpiec, uzyskał stopień naukowy doktora filozofii w zakresie metafizyki. W 1964 został zatrudniony w charakterze asystenta, a następnie adiunkta na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. W latach: 1962 – 2002 wykładał filozofię również w Wyższym Seminarium Duchownym OO. Redemptorystów w Tuchowie i w Krakowie.

Stopień naukowy doktora habilitowanego nauk humanistycznych otrzymał w 1971 na podsta­wie rozprawy pt. Rola intuicji w przyjmowaniu założeń w metafizyce ogólnej u J. Maritaina. Tytuł naukowy profesora uzyskał w 1985 na podstawie monografii pt. W kierunku metafizyki egzystencjalnej.

Najważniejsze funkcje administracyjne w ATK: prodziekan na Wydziale Filozofii, pełnomocnik Rektora d/s młodzieży, zastępca redaktora naczelnego Studia Philosophiae Christianae, kierownik katedry metafizyki, prorektor Akademii Teologii w Warszawie w latach 1987-1993; odegrał m.in. znaczącą rolę w procesie przekształcania ATK w Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego.

Jest członkiem m.in. Polskiego Towarzystwa Filozoficznego, International Society For Metaphysics, Union Mondiale Des Societe Catholique, Societe’ Inter­nationale Thomas D’Aquin oraz Polskiego Towarzystwa Tomasza z Akwinu. Przez pewien okres czasu był członkiem Komitetu Nauk Filozoficznych PAN. Brał czynny udział w polskich i zagranicznych kongresach filozo­ficznych, m.in. w: konferencji pt. Nauki szczegółowe a istnienie Boga, Kraków 1968; konferencji pt. Problem chrześcijań­skiego charakteru filozofii, Kraków 1976, Kongresie Filozo­ficznym w Bonn 1976 w Waszyngtonie, w Toronto, wygłaszał również gościnne odczyty w: L’Institut Catholique de Paris, w Rzymie i w Uniwersytecie w Reims 1982.

W 1973 i 1974 przebywał na stypendium w L’Institut Catholique de la Philosophie w Paryżu, w 1977 na Uniwersytecie w Wiedniu, a w latach 1978-1979 w Catholic University of America w Waszyngtonie. Otrzymał m.in.: Srebrny Krzyż Zasługi (1974), Nagrodę Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za monografię pt. W kierunku metafizyki egzystencjal­nej (1985), Medal Komisji Edukacji Narodowej (1989), Krzyż Kawalerski Polonia Restituta (2000).

Twórczość pisarska M. obejmuje ponad 110 publikacji naukowych, w tym 8 książek. Najważniejsze prace M. to: 1) książki: Przedmiot a metoda w filozofii Kartezjusza, Warszawa 1970; Rola intuicji w przyjmowaniu założeń w metafizyce ogólnej u J. Maritaina, Warszawa 1984; W kierunku metafizyki egzystencjalnej, Warszawa 1994; Odkrycie metafizyki egzystencjalnej. Studium historyczno-analityczne, Warszawa 1994; Podstawowe zagadnienia metafizyki klasycznej, Warszawa 1998; Odkrycie egzystencjalnej wersji metafizyki klasycznej, Warszawa 2004; Metafizyka klasyczna wersji egzystencjalnej, Warszawa 2006; Intuicja intelektualna w metafizyce ogólnej u J. Maritaina, Warszawa 2008; 2) artykuły: O dedukcji u Kartezjusza, SPCh 1(1965), nr 1, 176-197; O intuicji intelektualnej w filozofii Kartezjusza, SPCh 3 (1968), nr 2, 195-213; Próba nowego ujęcia charakteru epistemologicznego i metodo­logicznego filozofii Boga, w: Studia z filozofii Boga, red. B. Bejze, t. II, Warszawa 1974, 145-163; Nauki szczegółowe, filozofia, a poznanie istnienia Boga, w: Aby po­znać Boga i człowieka, cz. I: O Bogu dziś, red. B. Bejze, War­szawa 1976, 13-38; Możliwość teologii naturalnej, w. Teologia nauką o Bogu. Kongres Teologów Polskich, Kraków 1976,122-136; O neopozytywistycznej krytyce metafizyki, SPCh 13 (1978), nr 1, 101-138; Langage et methode dans laphilosophie clasiąue de l ‚etre, „Colle­ctanea Theologica” 49 (1979), 215-224; Język a metoda w klasycznej filozofii bytu, SPCh 14 (1980), nr 2, 145-157; Przedmiot i zadania filozofii chrześcijańskiej, SPCh 17 (1981), nr 1, 43-72; O genetycznej bazie metafizyki ogólnej, SPCh 16 (1981), nr 2, 67-91; O niektórych sposobach unaukowiania filozofii, SPCh 20 (1984), nr 2, 69-89; O metafizyce klasycznej w sensie funkcjonalnym, SPCh 21 (1985), nr 2, 79-111; Początkowa postać empirycznej i apriorycznej wiedzy o świecie, SPCh 26 (1991), nr 2, 7-16; Antropologia filozoficzna a nauki szczegółowe o człowieku, RF 40 (1992), 135-149; O zadaniach filozofii, w: Zadania filozofii we współczesnej kulturze, red. Z. J. Zdybicka, Lublin 1993, 139-172; Metafizyka jako właściwa ontoteologia, SPCh 30 (1993), nr 2, 193-203; Filozofia klasyczna a niektóre negatywne własności współczesnej kultury, w: Co daje człowiekowi współczesnemu studium me­tafizyki klasycznej, red. P. Mazanka, M. Mylik, Warszawa 1997,11-26; Uwagi o scholastycznym nurcie filozofii w średniowieczu, Łódzkie Studia Teologiczne, 8 (1999), 119-139; Umysł ludzki w koncepcji klasycznej filozofii nurtu realistycznego, w: Rozum otwarty na wiarę, red. A. Maryniarczyk, A. Gudaniec, Lublin 2000, 55-67; Refleksje nad pojęciem nowoczesności, w: Studia z filozofii Boga, re­ligii i człowieka, 3 (2005), 151-177; Refleksje nad pojęciem racjonalności, w: Człowiek w czasie i prze­strzeni, red. J. Tomczyk, A. Kazubski, Warszawa 2006, 86-101; A Description of the Structure of Reality In Classical Metaphysics of the Realist School, w: Some Questions of Classical Philosophy, edited by: J. Krokos, P. Mazanka, Warszawa 2008, 27-42; Opis struktury bytu w metafizyce ogólnej, w: Phoenix. Filozoficzne problem wiedzy. Nauka a metafizyka, red. A. Motycka, Warszawa 2009, 43-56.

DZIAŁALNOŚĆ DYDAKTYCZNO-BADAWCZA

W ramach  działalności  dydaktycznej  napisano pod jego kierunkiem ponad 50 prac magisterskich oraz 9 rozpraw  doktorskich. M. napisał ponad 50 recenzji doktorskich, 6 habilitacyjnych oraz 3 recenzje o nadanie stopnia naukowego profesora. M. prowadzi wykłady kursoryczne z zakresu metafizyki klasycznej różnych nurtów filozofii tomistycznej, wykłady monograficzne, także z zakresu pozaklasycznej filozofii, oraz  seminaria.  Tematyka wykładów monograficznych z zakresu  filozofii klasycznej koncentruje się szczególnie dokoła zagadnień dotyczących metody filozofii, takich jak: funkcja analogii w uprawianiu metafizyki  klasycznej,  pierwsze  zasady  i  ich  funkcja w metafizyce klasycznej, problem intuicji w metafizyce klasycznej. Z zagadnień spoza klasycznej filozofii M. podejmuje  badania z zakresu filozofii podmiotu, (Kartezjusz i Kant). Zajmuje się także metodologicznymi zagadnieniami z zakresu kierunku pozy­tywizmu, neopozytywizmu, a ostatnio także postmodernizmu.

Główne kierunki badań i osiągnięcia M. to: metafizyka klasyczna, a w jej ramach – filozofia Boga, metodologia metafizyki klasycznej, oraz poza-klasyczne kierunki filozoficzne. W ramach zainteresowań badawczych należy wymienić 6 głównych problemów: 1. Jedność filozofii klasycznej, szczególnie relacja między metafizyką a filo­zofią Boga; 2. Różnorodne wersje  metafizyki: M. ukazał tutaj przyczyny zagubienia autentycznej myśli filozoficznej Tomasza z Akwinu (tzn. egzystencjalnej  interpretacji bytu) i wskazał na wielorakość czynników jej odkrycia, które zaistniały w początkach XX w.; 3. Chrześcijańskość filozofii w ogóle: poddał tu analizie problem zaangażowania filozofii klasycznej na przykładzie rozpatrzenia problemu możliwości nazywania filozofii klasycznej filozofią chrześcijańską.   Ukazał  warunki, pod jakimi filozofię klasyczną można byłoby nazywać „filozofią chrześcijańską”; 4. Krytyka filozofii klasycznej, począwszy od najwcześniejszych czasów do czasów współczesnych:  M. wskazał na fakt,  że rozwój  filozofii klasycznej wiąże się ściśle z jej krytyką. Jego zdaniem fakt krytyki filozofii klasycznej uzasadnia pojawienie się nowych jej wersji, takich jak: filozofia klasyczna nawiązująca do metody transcendentalnej Kanta, fenomenologii Husserla, czy do egzystencjalizmu; 5. Zadania filozofii klasycznej: M. uzasadnia tezę, że zadania filozofii klasycznej, podobnie jak innych typów wiedzy, dyktowane są jej przedmiotem i metodą, że filozofii nie można z góry stawiać zadań. Charakter zadań wynika bowiem z jej natury; 6. Problem relacji między filozofią klasyczną a naukami szczegółowymi: M. zajmuje w tym względzie radykalne stanowisko, wyrażające się w tezie o niemożliwości łączenia filozofii klasycznej z naukami szczegółowymi w jej uprawianiu. Zwrócił uwagę, że nie jest możliwe korzystanie w uprawianiu metafizyki klasycznej z faktów nauk szczegółowych, jak również z ich metod. Stanowisko to uzasadnia odmiennością przedmiotu filozofii klasycznej, jej metody i zadań.  Szczegółowo zaprezentował własne rozumienie  relacji filozofii klasycznej do nauk szczegółowych na przykładzie ukazania stosunku antropologii filozoficznej do empirycznych nauk szczegółowych o człowieku, oraz faktycznie przez siebie zbudowanej metafizyki klasycznej. Badaniom dotyczącym tego problemu szczególnie dał wyraz w publikacjach książkowych oraz w licznych artykułach.

W ramach badań z zakresu pozaklasycznych kierunków filozofii mieszczą się następujące kierunki: filozofia Kartezjusza, filozofia Kanta, angielska filozofia analityczna, a częściowo także filozofia Heideggera. Ostatnio zwrócił uwagę na pojęcie nowoczesności obecne w postmodernizmie.

o. Paweł Mazanka CSsR (Edmund Morawiec [hasło], w: Encyklopedia Filozofii Polskiej)

Udostępnij