Warszawa: 100-lecie domu zakonnego redemptorystów
Obecność redemptorystów w stolicy Polski rozpoczęła się w 1787 roku, ale jedynie na 21 lat. Po latach nieobecności powrócili po I wojnie światowej i w 1926 roku założyli dom zakonny i kaplicę na Woli przy ul. Karolkowej 49, gdzie po kilku latach pojawił się także kościół pw. św. Klemensa Hofbauera i Aniołów Stróżów. W piątek, 2 października obchodziliśmy stulecie tego wydarzenia.
Stulecie istnienia klasztoru i kaplicy (nazwa „dom zakonny” jest oficjalnie używana przez samych redemptorystów) i odpust parafialny Świętych Aniołów Stróżów stały się przyczynkiem do dziękczynienia Panu Bogu za osoby i dzieła, które w tym czasie znalazły swoje miejsce i swój czas w duszpasterstwie, a następnie parafii przy ul. Karolkowej w Warszawie.
Uroczystej Mszy św. przewodniczył bp Rafał Markowski, biskup pomocniczy Archidiecezji Warszawskiej w koncelebrze redemptorystów, z przełożonym wspólnoty o. Januszem Urbanem CSsR, i kapłanów dekanatu wolskiego z dziekanem ks. Zbigniewem Godlewskim. Zarząd Prowincji reprezentował o. Mariusz Mazurkiewicz CSsR, wikariusz prowincjała. Parafianie złożyli także życzenia niedawnym Solenizantom: ks.bp. Rafałowi Markowskiemu i proboszczowi parafii, o. Damianowi Simoniczowi CSsR.
Redemptoryści, po wypędzeniu św. Klemensa i towarzyszy z kościoła św. Benona w 1808 roku, podejmowali na początku XX wieku próby ponownego osiedlenia się w Warszawie. Ostatecznie stało się to możliwe w 1917 r. i podjęli pracę w kościele Najświętszego Zbawiciela. Następnie otrzymali w użytkowanie kościół św. Stanisława przy ul. Bema, zabiegając jednocześnie o zezwolenie na budowę własnej świątyni. Siostry Biernackie przeznaczyły na ten cel swój teren przy ul. Karolkowej. Uzgodniono, że będzie to świątynia pod wezwaniem św. Klemensa Hofbauera (Dworzaka) i Aniołów Stróżów.
Dekretem z 31 grudnia 1919 r. Kuria Warszawska zezwoliła na budowę kościoła Redemptorystów. W 1925 r. ojcowie przenieśli się na ul. Karolkową. W 1927 r. rozpoczęto budowę nowego klasztoru wg projektu architekta Stefana Szyllera. 28 sierpnia 1932 r. ks. kardynał Krakowski poświęcił kamień węgielny pod nowy kościół, który miał być wzniesiony wg projektu architekta Stanisława Marzyńskiego, który zastosował rzadką wówczas konstrukcję z żelbetonu. W 1933 r. świątynia została konsekrowana.
Podczas Powstania Warszawskiego hitlerowcy zamordowali 30 ojców, kleryków oraz braci redemptorystów. Po powstaniu Niemcy wysadzili w powietrze fronton budowli. Spłonął całkowicie klasztor i dach kościoła.
WIĘCEJ: 6 sierpnia: 82. rocznica rozstrzelania 30 redemptorystów w czasie Rzezi Woli
WIĘCEJ: 30 redemptorystów zamordowanych w powstaniu warszawskim
W 1945 r. zakonnicy powrócili do Warszawy, przystępując do odbudowy świątyni. 4 maja 1952 r. ks. kardynał Stefan Wyszyński erygował przy kościele nową parafię.
Kościół został wzniesiony jako trzynawowy, na planie krzyża łacińskiego, z zamkniętym prezbiterium. Oprócz ołtarza głównego, znajdują się w nim cztery ołtarze boczne. W ścianach wewnętrznych umieszczono tablice ku czci zamordowanych w sierpniu 1944 r. redemptorystów klasztoru warszawskiego i drugą, poświęconą pamięci harcerzy.
W kościele znajduje się grób Czcigodnego Sługi Bożego o. Bernarda Łubieńskiego, redemptorysty, który w tym klasztorze mieszkał w ostatnich latach swej pracy i życia oraz zmarł 10 września 1933 roku. Od 2023 roku działa także łatwodostępna kaplica dla całodniowej adoracji Najświętszego Sakramentu.
WIĘCEJ: 93. rocznica śmierci o. Bernarda Łubieńskiego i modlitwa o jego beatyfikację
oprac. red.; fot. Grzegorz Tyczyński
