O formacji u redemptorystów

Cel formacji redemptorystowskiej jest opisany w Konstytucjach i Statutach Zgromadzenia w następujący sposób: „Celem formacji jest doprowadzić kandydatów i współbraci do takiego stopnia dojrzałości tak ludzkiej, jak i chrześcijańskiej, by sami, przy pomocy łaski Bożej, mogli świadomie i chętnie oddać się całkowicie we wspólnotowym życiu redemptorystów, służbie misyjnego Kościoła dla głoszenia Ewangelii ubogim” (por. K. 78).

Formacja w Zgromadzeniu jest procesem obejmującym całe życie z różnymi jego wymiarami, które są ukierunkowane na całkowite poświęcenie się osobie i misji Chrystusa. Jest ona podzielona na dwa główne etapy: 1). Formacja podstawowa – od pierwszego kontaktu z redemptorystami do profesji wieczystej lub święceń kapłańskich, i 2). Formacja ciągła – składa się z dwóch ważnych etapów: przejście do posługiwania i kontynuacja formacji ciągłej. Oba te etapy są kształtowane przez zasady i ideały, które są zasadniczo takie same, chociaż różnie stosowane i przeżywane w różnych okresach życia.

Zgodnie z Konstytucją 78 formacja zawsze odnosi się do całościowego rozwoju osoby. Proces formacyjny obejmuje pięć wymiarów (por. K. 78, VC 65, 71):

1. wymiar ludzki = rozwój pod względem fizycznym, emocjonalnym i psychologicznym (por. S. 055, PDV 43-44),

2. wymiar duchowy = konsekracja Chrystusowi Odkupicielowi - dojrzałość w modlitwie, wiara osobista, odpowiedź moralna na wezwanie do stania się redemptorystą (por. S. 056, PDV 45-50),

3. wymiar wspólnotowy = stały rozwój zdolności do relacji międzyosobowych, koniecznych do życia i pracy we wspólnocie apostolskiej (por. S. 057, VC 67),

4. wymiar intelektualny = doskonalenie się w dziedzinach humanistycznych i religijnych koniecznych do naszego życia i pracy (PDV 51-56),

5. wymiar pastoralny = rozwój zdolności do pracy w apostolacie, szczególnie pośród ubogich i najbardziej opuszczonych (por. S. 058, PDV 57-59).

Formacja jest rozumiana jako duchowy i całościowy proces. U jego podstaw stoi zawsze zrodzone z miłości wezwanie powołaniowe, pochodzące od Boga (jakkolwiek słabo i niezbyt dokładnie zrozumiane na początku), które stopniowo prowadzi osobę do poświęcenia całego życia osobie Chrystusa w misji Zgromadzenia i do przeżywania go według naszego specyficznego charyzmatu, tradycji oraz Konstytucji i Statutów. Jest to nieustanny proces dialogu, który wzywa osobę do życia świętością i radością w miłości Bożej, która ożywia ją od początku do końca.

Odpowiedzialni za formację powinni usiłować doprowadzić kandydatów do jasnego zrozumienia kultury i potrzeb ich własnej Jednostki, a także rozwinąć w nich silny zmysł solidarności z całym międzynarodowym Zgromadzeniem, z jego misyjną historią i obecną sytuacją w świecie.

Zaczerpnięto z Ratio Formationis CSsR, Rzym 2003