Nowicjat

Nowicjat - pochodzi od słowa łacińskiego "novus" - nowy, a nowicjusz - nowo przybyły.

Człowiek początkujący w jakimś zawodzie, nie mający doświadczenia to właśnie nowicjusz, który wymaga odpowiedniego wprowadzenia w środowisko i wtajemniczenia w nową rzeczywistość. W zakonie to właśnie nowicjat jest takim okresem przygotowania i próby życia zakonnego. Kościół troszczy się bardzo o kształcenie ludzi powołanych i wybranych do świętej posługi. Program tego przygotowania jest całkowicie podporządkowany właściwemu rozpoznaniu Bożego powołania. U początku bowiem każdego powołania (nie tylko duchownego czy zakonnego) jest Bóg, który w niezmierzonych planach opatrzności, każdemu wytycza odpowiednią drogę życia. Dla jednego będzie to droga kapłaństwa czy życia zakonnego, dla innych droga życia małżeńskiego czy innej jeszcze posługi na rzecz bliźnich.

Nowicjat służy odpowiedniemu rozpoznaniu własnej drogi życia. Tutaj nowicjusz odpowiada sobie na podstawowe pytanie: Czy mnie rzeczywiście Bóg powołuje na drogę rad ewangelicznych? Odpowiadając na to podstawowe pytanie, przy współpracy przełożonych i współbraci, składa pod koniec nowicjatu prośbę o przyjęcie w szeregi zakonników i ślubuje Panu Bogu gotowość pójścia za Jego głosem.
Nowicjat w Prowincji Warszawskiej Redemptorystów mieści się w Lubaszowej i trwa jeden rok. Rozpoczyna się on po odbyciu rocznego postulatu, który przeżywany jest obecnie w Tuchowie .

 Dlaczego Nowicjat nazywamy 

"Górą Tabor"?

Po sześciu dniach Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i brata jego Jana i zaprowadził ich na górę wysoką, osobno. Tam przemienił się wobec nich: twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło. A oto im się ukazali Mojżesz i Eliasz, którzy rozmawiali z Nim. Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: "Panie, dobrze, że tu jesteśmy; jeśli chcesz, postawię tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza." Gdy on jeszcze mówił, oto obłok świetlany osłonił ich, a z obłoku odezwał się głos: "To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!" Uczniowie słysząc to, upadli na twarz i bardzo się zlękli. A Jezus zbliżył się do nich, dotknął ich i rzekł: "Wstańcie, nie lękajcie się!" Gdy podnieśli oczy, nikogo nie widzieli, tylko samego Jezusa. ( Mt 17, 1-8) Powyższy fragment Ewangelii mówiący o przemienieniu Pana Jezusa na Górze Tabor w liturgii odczytywany jest 6 sierpnia. W tym właśnie dniu Kościół obchodzi święto Przemienienia Pańskiego, które dla nas w tym roku miało - można by powiedzieć - podwójne znaczenie, bowiem w tym dniu rozpoczęliśmy 8-dniowe rekolekcje przed rozpoczęciem nowicjatu. Można by wyszukiwać wiele wspólnych treści związanych ze świętem Przemienienia Pańskiego i okresem nowicjatu w życiu zakonnym. My chcielibyśmy wskazać na jedną z nich. Jest nią Góra Tabor oraz Lubaszowska Górka (na której mieszkamy), która ma być miejscem przemiany naszych serc. Zdajemy sobie sprawę z tego, że okres ten jest ważny i krótki. Pragniemy, by był on przede wszystkim czasem naszej wewnętrznej przemiany, która by doprowadziła nas do całkowitego oddania się Panu Bogu na służbę, czego wyrazem będzie złożenie pierwszej profesji zakonnej.