Nasz Zakon, który powstał w uroczej południowej części Włoch 13 maja 1731 roku, w Uroczystość Zesłania Ducha Świętego, w małym miasteczku Scala, nosi nazwę: Zakon Najświętszego Odkupiciela. Potocznie zwany jest Zakonem Sióstr Redemptorystek, bo Redemptor to Odkupiciel. Jesteśmy żeńską gałęzią Podwójnego Instytutu. Nasi bracia redemptoryści są misjonarzmi i głoszą obfite odkupienie najbardziej potrzebującym, a my trwamy ciągle w tym samym miejscu, w klauzurze, aby promieniować na cały świat miłością
i modlitwą. Modląc się za cały świat, szczególną cząstkę modlitwy rezerwujemy właśnie za naszych braci redemptorystów, aby ich życie było podobne do Jezusowego,
a głoszenie Ewangelii miało Jego moc. Chcemy, aby nasza modlitwa była dla nich również naszym wyrazem wdzięczności za to, że włożyli wiele starań i trudu, aby w Polsce powstał klasztor redemptorystek.

    Jesteśmy Zakonem kontemplacyjnym, którego sercem jest miłość stająca się modlitwą, pracą, serdeczną gościnnością, radosną służbą sobie nawzajem, w prostocie życia, jaka zapewne panowała w Nazarecie. Wszystko, czym żyjemy
i co robimy pragniemy uczynić radosnym darem-modlitwą za tych wszystkich, których Jezus umiłował i my miłujemy.
Tak więc każdego dnia obejmujemy modlitwą cały świat
i każdego człowieka na świecie. Tak więc każdego dnia "siedem razy" bierzemy do ręki Brewiarz, aby w jedności z całym Kościołem śpiewać naszemu Bogu i wypraszać braciom "obfite odkupienie". Bierzemy do ręki liczne narzędzia pracy, zaczynając od tych najprostszych, jak motyka i miotła poprzez igłę i nożyczki, aż po pióro i komputer - w zależności od potrzeb i możliwości każdej z nas. W ten sposób chcemy czynić ten świat piękniejszym i na wszelkie sposoby przekazywać braciom piękno Bożej miłości oraz życia w przyjaźni z Jezusem
i w duchu braterstwa i wzajemnej życzliwości.
   
    Żyjąc blisko Pana, w promieniach Jego obecności, cieszymy się szczęściem jakie płynie z doświadczenia Jego miłości, naszego dziecięctwa, z tego, że każdego dnia bardziej odkrywamy jak wielką wartość ma wspólnota i życie we wzajemnej miłości. Jesteśmy świadome jak wielki dar Bóg złożył w nasze ręce, ale nie po to, abyśmy go zatrzymały dla siebie. Dlatego każdemu, kto chce zakosztować jak dobry jest Pan,
kto pragnie chwili ciszy i pokoju, dajemy możliwość takich dni skupienia, wyciszenia, poszukiwania głębi i modlitwy z nami.
Z tymi, którzy chcą dzielimy się naszym doświadczeniem Boga, naszą drogą modlitwy i budowania wspólnoty. I tak poprzez modlitwę i serdeczną gościnność realizujemy nasze posłanie
w Kościele, aby być redemptorystkami, tzn. takim znakiem, który przypomina, że jest Ktoś, kto nas bezgranicznie kocha,
a tym Kimś jest sam Bóg Ojciec. Dlatego całym naszym życiem: modlitwą i pracą chcemy być miłością, a każdą chwilę życia uczynić miłością, aby ci, których spotykamy lub dotykamy mocą modlitwy, poczuli się kochani przez Boga, aby nie czuli się sami
i smutni. Nasza Matka Założycielka, Maria Celeste Crostarosa, pozostawiła nam nawet czerwony (bordowy) habit, jako znak miłości i taki nosimy do dziś, we wszystkich klasztorach naszego Zakonu, a jest ich około 50 na wszystkich kontynentach.

    Osoby, które do nas piszą, a szukają swej drogi życia, najczęściej zadają pytanie: co trzeba mieć czy robić, aby do nas wstąpić? Odpowiedź jest dość prosta: trzeba gorąco kochać JEZUSA i pragnąć żyć tylko dla Niego. Trzeba gdzieś na dnie serca usłyszeć Jego wołanie: "Pójdź za Mną!". A potem kontynuować dialog miłości, który On sam już rozpoczął. Dialog ten sprawia, że miłość Jezusa zaczyna ogarniać całą osobę
i zakochuje się w Bogu. Nie ma już innych pragnień, oczekiwań, nic ją tak nie cieszy jak przebywanie z Nim. Nawet sprzeciwy bliskich i trudności, jakie pojawiają się na drodze nie zatrzymują, lecz stają się możliwością powiedzenia Jezusowi, że On jest najważniejszy. A On sam daje siły i radość, bo On nas potrzebuje, aby przez nas kochać dzisiejszego człowieka
i modlić się nieustannie do Ojca za błądzących braci.

    Dziewczętom, które chcą zgłębiać temat powołania, proponujemy spotkania czy indywidualne dni skupienia, utrzymujemy z nimi kontakt listowny, aby pomóc im w zbliżaniu się do pełni szczęścia.

    Aby wstąpić do naszego klasztoru trzeba mieć przynajmniej 18 lat, natomiast nie wymaga się jakiegoś określonego wykształcenia. Każda, którą Bóg zaprasza do nas wnosi ze sobą to, co ma w duszy, a także przeróżne umiejętności, wszystko przydaje się w Pańskim Domu. Wiele się też uczy, bo jest to Dom, w którym zaczyna się nowe życie, dotychczas nieznane. Trzeba więc wyruszyć w nieznaną, ale piękną podróż po jak najpełniejsze zjednoczenie z Jezusem. Z Nim przeżywamy każdą chwilę, jest czas na samotność i ciche z Nim przebywanie, ale jest też czas na wspólną pracę, dzielenie się, świętowanie. A to dlatego, że Jezus czeka na nas nie tylko w samotności kaplicy - chociaż ta jest miejscem uprzywilejowanym - ale oczekuje nas również w sercu siostry i brata. Tam chce być kochany, wspomagany, zauważony, szanowany. Stąd w naszym życiu bardzo ważna jest troska o życie wspólnotowe,
o wzajemne relacje, o rodzinność w której pierwszy jest zawsze Jezus.

    Chodzi też o to, aby każda redemptorystka była podobna do Maryi, tak w nieustannej trosce o Jezusa, o Jego braci, jak i w prostocie życia w klasztorze, w zwyczajnych posługach, które służą tym, co kochają Jezusa.

    Redemptorystka jest podobna do Maryi poprzez codzienne słuchanie, rozważanie i zachowywanie w sercu słów Jezusa, poprzez otwarcie na Ducha Świętego, który wiele razy zwiastuje jej Wolę Ojca, który oczekuje na jej "Fiat"; poprzez wyrwałe stanie pod krzyżem siostry i brata; często tylko poprzez wyrozumiałą solidarność Matki na krzyżowej drodze.

    A w naszej klasztornej kaplicy wpatrujemy się w ikonę Matki Bożej Nieustającej Pomocy, która jest nieodłączną Towarzyszką każdej redemptorystowskiej wspólnoty. Od Niej uczymy się nieustannie pomagać wszystkim potrzebującym i kierować oczy braci i sióstr na Jezusa: na Tego, który jest Źródłem wszelkiego dobra.